Obrączka ślubna – jej historia i znaczenie w tradycji Kościoła prawosławnego

Autor

  • Adam Magruk Chrześcijańska Akademia Teologiczna

DOI:

https://doi.org/10.15290/elpis.2016.18.10

Słowa kluczowe:

obrączka, obrzęd zaręczyn, sakrament ślubu, prawosławie

Abstrakt

Sakrament ślubu praktyce Kościoła prawosławnego poprzedzony jest zawsze obrzędem zaręczyn (gr. Αρραβών), które stanowi niejako jego preludium. Jest ono swego rodzaju, zapewnieniem ze strony narzeczonych, iż zamierzają oni wstąpić na drogę życia małżeńskiego, do którego pozwala przygotować się okres narzeczeństwa. Potwierdza to także samo tłumaczenie starogreckiego terminu αρραβών (z hebr. ērābōn), oznaczające m.in. gwarancję, porękę, zastaw. Ks. J. Meyendorff dodaje jednak, iż zaręczyny (…) są czymś więcej niż zwykłym zobowiązaniem czy obowiązkiem. Wyrażają one rzeczywistą więź małżeńską, której brakuje jedynie podniosłego sakramentalnego dopełnienia. Dlatego właśnie celebruje się je tuż przed nabożeństwem ślubu. Jego centralnym momentem jest założenie na palce narzeczonych obrączek wraz z towarzyszącym temu słowach kapłana: Zaręczany jest sługa Boży (imię) ze służebnicą Bożą (imię), w imię Ojca i Syna, i Świętego Ducha. Amen, oraz: Zaręczana jest służebnica Boża (imię) ze sługą Bożym (imię), w imię Ojca i Syna, i Świętego Ducha. Amen.
Obrączka ślubna jest oznaką, dowodem i rękojmią zaślubin dwojga narzeczonych. Jej kolista forma, nieposiadająca ani początku, ani końca, która jest symbolem wieczności. Materia, z której się ją wykonuje ma stale przypominać małżonkom o tym, iż to nie oni sami, ale Ten, Który jest Alfą i Omegą, Pierwszym i Ostatnim, Początkiem i Końcem włożył ją na ich ręce a miłość, jaka ich połączyła będzie niejednokrotnie wystawiana na próbę, lecz tak jak prawdziwe złoto doświadczane w ogniu nie ulegnie jakiemukolwiek uszkodzeniu, tak i ich miłość w chwilach trudnych odpierać będzie strzały pokus jakie kierować w nich będzie wróg rodzaju ludzkiego.

Bibliografia

Biblia Tysiąclecia. Pismo święte Starego i Nowego Testamentu, wyd. Pallotinum, Poznań 2000.

Κλήμης Αλεξανδρεύς, Παιδαγωγός. Λόγος Γ΄, [w:] Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας, t. 2, wyd. Γρηγόριος ο Παλαμάς, Θεσσαλονίκη 1992, s. 228-405.

Ιωάννης Χρυσόστομος, Στον Ευτρόπιο. Ομιλία Β΄, [w:] Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας, t. 33, wyd. Γρηγόριος ο Παλαμάς, Θεσσαλονίκη

, s. 105-168.

Συμεών Θεσσαλονίκης, Περί του τιμίου και νομίμου Γάμου, [w:] J.– P. Migne, Patrologiae Cursus Completus, Series Graeca, t. 155, Paris 1857-1866, s. 504-516.

(brak autora), Δακτύλιος του Αρραβώνα, [w:] EΣΤΙΑ, t. 4, nr 86, Αθήνα 1877, s. 541-542.

Βακαλούδη Α.Δ., Καλλιστεία και Γάμος στο Βυζάντιο, wyd. Αδελφοί Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1998.

Θεοδώρου Ε., Μνηστεία, [w:] Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδια, t. 8, Αθήνα 1963, s. 1235-1238.

Μάγεντορφ Ιωάννης πρωτοπρ., Ο Ορθόδοξος Γάμος, tłum. na jęz. grecki – αρχιμ. Αθηναγόρας Δικαιάκος, wyd. AKΡΗΤΑΣ, Νέα Σμύρνη 2004.

Πολίτου Ν.Γ., Γαμίλια σύμβολα, [w:] Λαογραφικά σύμμεικτα, t. B΄, Αθήνα 1921, s. 218-267.

Σκαλτσής Π.Ι., Οι συμβολισμοί στην ακολουθία του Γάμου, [w:] tenże, Λειτουργικές μελέτες, t. Α΄, wyd. Π. Πουρνάρα, Θεσσαλονίκη

, s. 99-145.

Τζέρπος Δημήτριος πρωτοπρ., Σύμβολα και συμβολισμοί κατά την τέλεση του Ορθοδόξου Γάμου, [w:] tenże, O αγιασμός της ζωής των πιστών, wyd. TΗΝΟΣ, Αθήνα 2006, s.67-91.

Φουντούλης Ι.Μ., Τελετουργικά θέματα, wyd. Αποστολική Διακονία, Αθήνα 2002.

Желтов М.С2., Брак, [w:] Православная Енциклопедия, t. 6, wyd. Церковно-научный ценр Православная Енциклопедия,

Москва 2003, s. 146-181.

Forster D., Świat symboliki chrześcijańskiej. Leksykon, tłum. zbiorowe, wyd. PΑΧ, Warszawa 2001.

Korolko M., Leksykon kultury religijnej w Polsce, wyd. ADAM, Warszawa 1999.

Lurker M., Słownik obrazów i symboli biblijnych, wyd. Pallottinum, Poznań 1989.

Ławreszuk M., Sakrament małżeństwa. Liturgiczna symbolika i znaczenie sakramentu w Kościele prawosławnym, Białystok 2014.

Mickiewicz A., Pan Tadeusz, czyli Ostatni zajazd na Litwie. Historia szlachecka z r. 1811 i 1812 we dwunastu księgach wierszem, wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 1996.

Słownik grecko-polski, oprac. O. Jurewicz, t. 1, Wydawnictwo Szkolne PWN, Warszawa 2000.

Καλλίνικος Κωνσταντίνος πρωτοπρ., Ο χριστιανικός ναός και τα τελούμενα εν αυτό, wyd. Κασσάνδρα Μ. Γρηγόρη, Αθήνα 1969.

Μπαμπινιώτης Γ., Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, wyd. Κέντρο Λεξικολογίας, Αθήνα 2008.

Τρεμπέλας Π.Ν., Μικρόν Ευχολόγιον, t. Α΄, Αθήνα 1950.

Булгаков С.В., Настольная книга для священнослужителей, Москва 1913.

(Румовский) Вениамин aрхиеп., Новая Скрижаль: Объяснение о церкви, о литургии, и о всех службах и утварях, wyd. Православное Братство Святителя Филарета Митрополита Московского, Москва 1999.

Шиманский Г.И., Литургика: Таинства и обряды, wyd. Сретенский Μонастыр, Москва 2003.

##submission.downloads##

Opublikowane

2016-12-03

Jak cytować

Magruk, A. (2016). Obrączka ślubna – jej historia i znaczenie w tradycji Kościoła prawosławnego. Elpis, (18), 81–86. https://doi.org/10.15290/elpis.2016.18.10

Numer

Dział

Artykuły

Podobne artykuły

Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.